Rúa do Progreso, fotografía dos anos 60. O fondo a dereita a alameda e a esquerda o Castelo de Ribadavia.

Sobre esta fotografía hai un comentario no foro do día 12/05/2010 moi interesante firmado por Pepe Lui e que dice:

A foto č da parte alta da rua do Progreso e polo que nos di no pe de foto č dos anos 60, sen precisar.

Bueno, e aqui ven o meu comentario e a razōn de vos importunar con esta leria. A verdade č que estā ben fechada, dentro da imprecisiōn que supōn datala co marxe dunha decada. Lamentablemente non estou en condiciōns de fechala con case absoluta seguridade, pero de vivir meu pai podria dar o ano con exactitude matemātica. Que como o sei? Pois porque pode verse (a ųnica foto que eu coņeza ata agora) o local donde estivo o comercio do meu pai, e o estado no que se atopa. Sei, incluso podo falar de que lembro (das poucas cousas que lembra un de moi rapaz) que o baixo donde meu pai abriu o seu comercio estaba ocupado antes por un bar ou taberna, (a propiedade do solar č de Antero Docampo, abō de MĒ Pastora). Meu pai colleu o traspaso dese local e tivo naturalmente que arranxalo para convertilo nun comercio de roupa e tecidos. Eso č que se pode ver claramente na foto : o peche de tablōns que ocupa incluso a acera e que abarca toda a fachada do comercio. Ę māis, pōdese incluso ver (con pouca claridade) que hai unha persoa, creo que un home, asomado ā porta dese peche de obras. Fora, na carretera vese a unha muller vestida de negro que parece estar falando con ese home. O arranxo do local encargoullo meu pai a un tio meu, tio politico, casado cunha irmān da miņa nai, contratista e constructor, de Sampaio, Jose Montero (Pepe). Ata poderia ser čl mesmo o que estā asomado, e senōn algųn dos seus operarios.
Sei que māis ou menos debia andar eu polos cinco anos, ano arriba ano abaixo, cando meu pai se estableceu pola sųa conta, polo que entōn o ano debe andar polo 1962 (horquilla 61-63).
Č polo tanto un dia das semanas, quizāis meses (poucos), previas ā apertura do comercio que me tiņa que dar de comer. Comprenderedes a importancia que para mi ten, ŋnon? ... bueno, č broma, č broma ...

Pero afortunadamente creo que hai un par de cousas māis que fan a foto interesante, māis alā desa cousiņa sentimentaloide do comercio dos meus pais.

A foto mostra varias cousas que xa coņecemos, lembramos, ou tamen temos olvidadas.
A primeira, o ben que se ve ben arbolada a nosa alameda, hoxe tan feita polvo e irrecoņecible. Ainda dede esa distancia pode recoņecerse a abundante e maravillosa vexetacion arbōrea.
Nesa liņa, e un pouco olvidada como a tiņa eu, veņo de lembrar que por enriba do entraņable tugurio do "El Heladero" sobresaian unhas enormes ramas dun supoņo que centenario ārbol que sobrevivia como un titan entre as moles do edificio da praza de abastos e o do Club Artistico. Aqui podemos ver claramente ata que punto esa frondosa ramaxe se proxectaba case sobre a estrada por enriba do local "unifamiliar" do Heladero.
Tamen, e esto xa me parece māis memorable, e se a vista non me fai ver visiōns ou simplemente ve o que eu quero ver, pero xuraria que ali, aparcado coma un vehiculo māis, sendo que non hai ningųn outro nesa ringleira, salvo o 600 que estā enfrente da Quesera, e como moitas veces o vin durante a miņa infancia, nos verāns, ali estā, digo, o TREN HELADERO, ou non sei como chamarlle, aquel vehiculo de "tracciōn animal", neste caso traseira, tracciōn traseira de animal humano, co que repartia felicidade xeada polas festas locais nesa estaciōn, previo pago, naturalmente.
Miradeo ben, a ver se estou trabucado ou non.
Tamen a foto me fai lembrar o telderete que as veces o Heladero
tiraba para protexela sua terraza do sol. Asimesmo a visiōn da marquesina que tamen presidia toda a fachada do antigo Club Artistico de Ribadavia, baixo a cal poden distinguirse unhas persoas tomando o sol na terrazilla que na acera acostumaba estender. E māis alā, arriba, aparcados ā altura da alameda e dos locais do noso Ruso, o pai de Julio, un par de lineas daquelas de antes, como a do Sinxeito, e vehiculos doutra dimensiōn.
Todavia non tiņa levantado tampouco, pode verse, o seu edificio, o Rogelio (Rogelio Domimguez), o mčdico, mčdico "de cabeceira" da miņa familia (e de moitas outras) durante moitos anos.
 

Fotografía anterior estirada o máximo e clarexada.